Het lijkt wel lente voor prinses Prinsilla

Prinses Prinsilla lijkt met het vinden van haar draak in het land van de eeuwige lente gekomen te zijn. De zon schijnt altijd, overal hoor je vogeltjes fluiten en er lijken ook een paar lente kriebeltjes te ontstaan. Prinses Prinsilla heeft zich nooit zo goed gevoeld!
Nadat ze 's morgens opgestaan zijn gaan ze eerst rustig ontbijten, dan besluiten ze wat ze de rest van de dag gaan doen. Meestal komt het neer op een rondje wandelen in de prachtige natuurlijk in het land van de draak.
Vandaag zijn ze de andere kant opgelopen dan normaal en jeetje, het lijkt hier nog mooier dan de andere dagen. De vogeltjes zingen een vrolijk liedje en blijven dicht bij de draak en de prinses in de buurt.
Als ze de vogeltjes later volgen komen ze bij een fantastische boom. Vol met vrolijk gekleurde vogeltjes en het geluid dat te horen is lijkt een symfonie. Ooh, wat is het leven opeens mooi voor Prinses Prinsilla!

Prinses Prinsilla en de draak

Prinses Prinsilla weet het nog goed. Het ene moment rijdt ze grappend en grollend samen met de ridder van haar leven door het bos op zoek naar een huis voor hen tweeën, het volgende moment staat ze opeens oog in oog met een enorme rokende draak. Het laatste wat ze nog zag was de rug van haar ridder die er zo vandoor rijdt en haar achterliet.
Even dacht ze dat haar laatste uurtje geslagen had, dat de draak elk moment zijn enorme bek open zou spreiden en haar zo met huid en haar zou verslinden maar er gebeurde iets heel anders. Terwijl ze haar tranen van angst niet meer kon bedwingen kwam de draak langzaam iets dichterbij en sloeg zijn staart om haar heen......
En nu, ze had nog nooit zo'n fantastische vriend gehad! Zelfs de vriendschap met ridder Peerbooms leek een beetje te verbleken (al waren ze natuurlijk ook nooit alleen maar vrienden geweest). Overdag liet de draak zijn omgeving zien en 's avonds sliep de prinses samen met de draak in zijn grot.
De paardjes (ja ook die van ridder Peerbooms) dartelden wat om hen heen, of genoten van een bak vol met groenten en fruit. En als het koud werd nieste de draak 1 keer en er brandde een fijn haardvuurtje.
Het leven, het leven was gewoon heerlijk!

Ridder Peerbooms staat oog in oog met een rokende draak

Een snelle rekensom was voor ridder Peerbooms genoeg. Elk dorp heeft katten (wat hij overigens de meest leuke beesten vindt die er zijn, op zijn paardje na, maar dat heeft hij maar niet aan prinses Prinsilla verteld) + prinses Prinsilla haat katten = dus toch niet in een dorp wonen.
Daarom waren ze maar weer uit het stedelijk gebied vertrokken naar de uitgestrekte landgoederen die voor hun lagen. Omdat de kasteelprijzen in deze buurt de pan uitreizen hadden ze besloten een stuk verderop te gaan zoeken.
Goedkopere kastelen en meer keuze. Dan moest het vinden van een geschikte woning toch geen probleem meer zijn?
De tocht ging uitermate goed maar toch leek er iets veranderd te zijn in de dynamiek tussen de 2 geliefden. Ridder Peerbooms vond allang niet alles wat prinses Prinsilla meer zei schattig. Sterker nog, sommige dingen die ze zei vond hij bepaald irritant en niet erg doordacht.
Ook prinses Prinsilla begon af en toe te twijfelen aan ridder Peerbooms zijn (overigens prachtig vertelde) verhalen. Ergens kon ze het moeilijk geloven dat deze ridder echt al die draken verslagen had en aan al die veldslagen had overwonnen. Maar ja, zovaak had ze niet een ridder ontmoet dus ergens zou het toch waar kunnen zijn.
Vandaag hadden ze de hele dag gereden. Het was een prettige dag geweest. De gesprekken vielen af en toe wel stil maar het was een prettige stilte waarin alleen de zon op hun hoofden en deinzen van hun paarden bestond.
Nu begon de zon te zakken en ze besloten om nog een uurtje door te rijden naar de volgende herberg en dan daar de nacht door te brengen. Plotseling kwamen ze bij een donker bos. Zowel prinses Prinsilla en ridder Peerbooms hadden overal kippenvel staan. Vanuit de verte kwam een onheilspellend donker geluid en het rook bepaald niet fris in dit bos.
Prinses Prinsilla keek ridder Peerbooms angstig aan maar ridder Peerbooms kon alleen maar lachen. "Wouw, dit bos is gemaakt voor een halloween-weekend!" Dat stelde prinses Prinsilla wel gerust. Oooh ja, halloween! Hahaha, de mensen in dit bos wisten wel de spanning op te bouwen!
Al lachend reden ze verder. Het geluid werd harder en er kwam een mistbank opzetten. "Ik denk dat we geluk hebben" zei ridder Peerbooms. "Als we dadelijk niet bij een spetterend halloween-feest komen weet ik het ook niet meer".
Genietend van de voorpret reden ze de bocht om maar in plaats van een feestende mensen massa stonden ze oog in oog met een rokende draak.
Met ogen groot als schoteltjes draaide prinses Prinsilla zich om naar ridder Peerbooms. Nog nooit was ze zo blij geweest dat ze haar ridder tegen was gekomen, niemand had immers meer draken verslagen als haar eigen vriendje.
Helaas, alles wat ze nog zag was de rug van ridder Peerbooms die er in noodgang met zijn paardje vandoor ging en zijn prinsesje achterliet tegenover het dampende beest.

Misschien een leuk dorpje voor ridder Peerbooms?

De eens zo'n fantastische romance tussen ridder Peerbooms en prinses Prinsilla begint kleine scheurtjes te vertonen sinds ze samen op huizenjacht zijn. De kastelen die zij tot nu toe gezien hebben waren al afgekeurd bij de deur. Nog nooit hebben ze ook maar de binnenkant gezien!

En als ze het 's avonds bij kaarslicht over de inrichting van hun droomhuis hebben blijken ze aardig te verschillen van opvatting over hoe hun droomhuis eruit moet komen te zien.

Voor ridder Peerbooms is het duidelijk, minder is meer..... Hij ziet het al helemaal voor zich. Een mooie leren bank, een dood beest op de grond (als kleed natuurlijk, dat wel) het liefst met een lekker dikke vacht om je voeten in te begraven. En dan aan de neutraal gehouden muur een gigantische tv. Natuurlijk alleen voor belangrijke zaken zoals  voetbal, snooker en 's avonds laat pokeren. Een man moet regelmatig sporten natuurlijk....

Maar als hij luistert naar prinses Prinsilla (die al jaren tijdschriften leest over woninginrichting dus vindt dat ze een expert is) krijgt hij langzaam het idee dat hun ideeën een beetje verschillen. Hoe meer hij luistert naar bloemenbehang, strakke tegels op de vloer en natuurlijk een paar van die enige kroonluchters die we laatst zagen hangen bij dat leuke zaakje.... Hoe meer hij langzaamaan een soort beklemmend gevoel over zijn borst krijgt.

Ach, negeren kun je leren, dus liefhebbend trekt ridder Peerbooms dan zijn schouders een beetje op en brengt het gesprek terug op het zoeken van een woning om uit te vinden wat de prinses dan eigenlijk zou willen.

Tot ze hoorden over een woning in een dorpje, prachtig oud, ideaal voor een jong koppel met voldoende "uitbreid-mogelijkheden".

Meteen schreef ridder Peerbooms het adres op in zijn i-perkament en de volgende dag gingen hij en prinses Prinsilla op weg. Het huis bleek nog leuker dan gedacht: een gracht voor de deur, glas in lood ramen en zelfs een heuse klokkentoren maar toen de prinses de woning zag haalde ze haar roze neusje op. 

Het dorp is te klein, de bakker verkoopt geen chocolade croissants en nog erger, een paar huizen verderop woont een kat. Ridder Peerbooms weet toch hoeveel zij katten haat??

Ridder Peerbooms gaat op huizenjacht

Ridder Peerbooms had het niet verwacht maar wouw, wat was varen leuk! Bij de eerste golf zat hij nog wat onwennig op de boot maar hoe hoger de golven werden, hoe meer plezier hij erin kreeg. Het leek een beetje op paardrijden, je kon rustig je ogen dicht doen en dan deinsde je rustig een beetje op en neer. Met een grote glimlach keek hij prinses Prinsilla aan om haar te laten weten dat dit een geweldig idee van haar vond.
Maar in plaats van een brede glimlach op het gezicht van Prinsilla zag hij dat haar meestal stralende gezicht wit weggetrokken was. Bij elke golf vertrok haar gezicht en na een paar honderd meter leek haar gezicht niet meer wit maar groen. "Oooooh", kreunde de prinses. "Ik voel me zo ontzettend ziek! Ik haat varen." En hup, ze hing over de reling om haar uitgebreide lunch te lozen.
Na een uurtje was het duidelijk. De prinses werd niet beter. Zielig lag ze langs de reling om net op tijd haar hoofd te kunnen draaien zodra het nodig was. Daarom ging de ridder maar eens een praatje maken met de kapitein. Deze had ook gezien dat zijn vrouwelijke passagier het niet bepaald naar haar koninklijke zin had en besloot de boot te draaien en terug te keren naar de wal.
Nog nooit was de prinses zo opgelucht geweest. Zodra haar prinsessenmuiltjes de kade raakten voelde ze zich al wat beter en na een uur was het of ze nooit ziek geweest was. Hun hachelijke avontuur werd gevierd in de plaatselijke herberg met een uitgebreide maaltijd en een hoop gelach. Midden tijdens het geanimeerde gesprek tussen ridder Peersbooms en de prinses werd de ridder heel stil. Bezorgd keek de prinses hem aan en vroeg: "is er wat?".
De ridder slikte heel even en zei toen: "laten we gaan samenwonen". Hij had verwacht dat de prinses haar haren naar achter zou doen, haar drinken zou pakken, een laatste slok zou nemen en de rest van haar drankje in het gezicht van de ridder zou gooien met de woorden: "wat haal je je wel niet in je hoofd!" Maar in plaats daarvan kleurde het gezicht van de prinses langzaam rood en stamelde ze: "dat lijkt me geweldig!'
De rest van de avond ging het over wat voor huis ze zouden gaan zoeken. Waar dit huis het beste kon gaan staan en wat voor kleuren de kamers zouden krijgen.
De volgende morgen waren de prinses en ridder al vroeg wakker want vandaag zouden ze op huizenjacht gaan. In de herberg hadden ze vernomen dat er in de buurt een leuk kasteeltje stond wat te koop was en ze hadden besloten dat dat een prima begin was van hun zoektocht naar een leuk huisje.
Het kasteel was snel gevonden maar nog voor ze de deur door waren had de prinses al besloten dat dit het niet ging worden. De torens waren te klein, de omgeving te saai en er was maar ruimte voor een paard of 5. Een zichzelf respecterende prinses kon onmogelijk wonen in een kasteel met maar ruimte voor 5 paarden!