Ridder peerbooms heeft geluk

Gelijk toen de prinses wakker werd wist ze het: dit wordt een bijzondere dag! Vandaag zou de prins uit haar dromen, de prins op het witte paard (liever nog zilveren paard, de prinses had nogal grote wensen) langskomen en haar meenemen uit het kasteel.

Daarom was het ochtendritueel van de prinses deze dag uitgebreider dan normaal. Ze ging natuurlijk uitgebreid in bad (geholpen door haar vele dienstmeiden). Daarna werd haar haar gekamd. Ze zocht haar mooiste jurk uit, wat niet meeviel. De prinses verveelde zich namelijk vrij regelmatig en om zichzelf dan bezig te houden kocht ze jurken. Jurken in de uitverkoop, de duurste jurken, jurken speciaal voor haar ontworpen, de prinses had ze allemaal. 

En allemaal hingen ze in haar speciale jurken kleedkamer, de meeste nog nooit gedragen. Het was dus nogal een tijdrovend karwij om de mooiste jurk uit te zoeken. Maar uiteindelijk had ze toch DE jurk voor vandaag gevonden. Eentje waarbij haar borsten mooi uitkwamen, haar buikje mooi strak leek en haar billen, oeh la la. 

Daarna moest de prinses op zoek naar schoenen voor bij de jurk. Zoals een echte vrouw betaamd had de prinses ook een ruime collectie schoenen. Ruim genoeg om ze niet allemaal te kunnen herinneren maar uiteindelijk had ze ook de perfecte schoenen aan.

Rond een uur of 12 was de prinses dan eindelijk klaar om zich in haar torenkamer neer te zetten, haar lakens uit te gooien (niet dat de prinses van plan was daar zelf naar beneden te klimmen maar ze wilde dat de prins van haar dromen niet het idee zou hebben dat hij er makkelijk vanaf zou komen en de trap kon gebruiken) en te gaan zitten wachten.

Een uur later waren er al vele mensen langs komen rijden maar geen prins te bekennen. Een half uurtje later was er gelukkig wel wat te doen. Weer kwam een simpele ridder om haar hand vragen. Pffff, alsof de prinses ooooit met een ridder in zee zou gaan. Een ridder, zo last season vond ze dat. Maar goed, het was altijd leuk om een tijdje te spelen met zo'n ridder, totdat hij ervan overtuigd was dat ze voor hem zou gaan kiezen en hem daarna bruut weg te sturen. 

Hahahahahahaha, de blik op het gezicht van de ridder maakte haar hele dag bijna goed.

Rond een uur of 5 begon de prinses te geloven dat haar voorgevoel haar misschien voor had gelogen. Dat ook vandaag haar prins haar niet zou komen halen om mee te nemen naar zijn fantastische kasteel. Ze wilde net naar binnen klimmen om een jurk te bestellen waarvan de prins spontaan in katzwijm zou vallen toen ze in de verte een paard aan zag komen.

Helaas, toen het paard wat dichterbij was werd duidelijk dat het weer niet haar prins was maar een ridder. Hmmmmm, maar ja, een beetje met deze ridder spelen zou ook leuk kunnen zijn. Braaf ging ze dan ook weer zitten wachten tot hij zich voor zou stellen en om haar hand zou vragen.

Toen hij vlak bij was tuitte ze haar lippen voor een extra verleidelijk effect (ze had dat in het prinsessen handboek gelezen en tot nu werkte het altijd) zodat de ridder zich wel aan haar voeten moest werpen.

Ze deed haar ogen dicht (iets wat de mannen sowieso niet konden weerstaan) en wachtte tot hij zou stoppen.

Tien seconden later deed ze haar ogen weer open en zag ze nog net dat hij zijn helm aan tikte en verder reed. HIJ REED GEWOON VERDER! Wel verdorie, wat dacht die brutale ridder wel niet, dat zij niet goed genoeg was ofzo voor hem? 

Voordat ze goed en wel kon bedenken wat nu het slimste was (dit soort situaties stonden helemaal niet in het prinsessen handboek) had ze al Hee geschreeuwd.

Gelukkig, de ridder draaide zich weer naar haar om.....

Hij zette zijn paard stil voor het kasteel maar zei nog steeds niets. Een minuut lang staarden de ridder en de prinses elkaar aan zonder een woord te zeggen totdat de prinses zich niet meer in kon houden (geduld was nooit haar sterkste kant geweest). "Zeg, weet je wel niet wie ik ben?" 

In plaats van zijn excuses aan te bieden en door zijn knieën te gaan begon de ridder te grinniken. Wel verdorie, zo'n brutale vlegel had de prinses nog nooit ontmoet. Maar ze moest wel bekennen dat het best een knappe ridder was. Erg knap eigenlijk als ze goed keek.

"Waar ben je eigenlijk naar onderweg?" Verdorie, nou had de prinses alweer als eerste gesproken. Even leek de ridder te twijfelen en toen antwoordde hij: "nergens bijzonders eigenlijk. Ik was het thuis gewoon zat en dacht: ik ga eens een ritje maken" (ridders mogen af en toe best een leugentje om bestwil vertellen). 

Een verdomde lange minuut later waarin ze beiden niets zeiden en elkaar alleen aan het aanstaren waren opende de ridder zijn mond: "als je wilt mag je best meerijden".

Natuurlijk kon de prinses hier niet op ingaan. Wat dacht hij wel niet? Dat ze zo makkelijk was? Maar een of andere manier kwam er uit haar mond: "als je een momentje hebt, ik ben zo beneden". En voor ze het wist had ze haar vader en moeder gedag gezegd (die erg blij waren dat de prinses eindelijk vertrok), haar paard uit stal gehaald en reed ze naast de ridder op weg naar het onbekende....

Het landschap werd al snel wild, de kleuren waren bijna oogverblindend, het pad kronkelde alle kanten op en de prinses en ridder peerbooms? Die hadden alleen nog maar oog voor elkaar....

Ridder peerbooms vindt zijn prinses

Het was ridder peerbooms intentie echt niet om zo lang te blijven maar het was zo gezellig in de herberg. De herbergier bleek naast uitstekend bier ook heerlijk eten te serveren (stiekem was de herbergier aan het oefenen om mee te doen met de eerste herbergiers first masterchef). Bovendien was het een drukte van jewelste in de herberg en dat bleek erg, erg, erg gezellig te zijn.

De dagen begonnen met een stevig ontbijt voor de barre tochten die de gasten te wachten stonden. Na het ontbijt werden de tassen gepakt, dan kwam iedereen bij elkaar om afscheid te nemen en voordat je het wist zaten ze allen weer aan het bier te roepen om de lunch en besloten ze dat hun tocht nog wel een dagje wachten kon.

Maar nu was het de hoogste tijd dat de gasten weer vertrokken. Dit had misschien ook wat te maken met dat de herbergier er wat genoeg van had, gasten hebben is best leuk maar pffff, na een paar dagen had hij wel weer wat behoefte aan rust in zijn herberg. Zijn toprecepten had hij allen met succes uitgeprobeerd en zijn vrouw begon steeds meer praatjes te krijgen. De herbergier had namelijk een erg leuk vrouwtje en niet onbelangrijk, ze zag er nog eens erg goed uit ook. En dit laatste viel niet alleen de herbergier op maar ook zijn gasten. En je begrijpt, hoe meer het bier vloeide, hoe meer de praatjes over de tafels vlogen. Praatjes die de vrouw van de herbergiers hoofd een beetje op hol bracht. Dus nu als de herbergier klaar was met zijn werk vond zijn vrouw dat hij (net als zijn gasten) ook een beetje aandacht aan haar kon schenken. Daar zit je na een dag werken toch niet op te wachten? Dus op een morgen besloot de herbergier (nadat hij weer een nacht had moeten praten met zijn vrouw en erger) dat het klaar was. Hij maakte een schamel ontbijt klaar en daarna meldde hij dat het bier op was.

Een half uur later was het zover, alle gasten zaten op hun paard om hun weg te vervolgen. Zo ook ridder peerbooms.

Van de gasten had hij vernomen dat er inderdaad nog wel een prinses te vinden was. Het was alleen nogal een ehm, lastig prinsesje. Zeg eigenlijk maar gewoon arrogant. Er waren al heel veel ridders, prinsen en anderen geweest maar de prinses was nog nooit haar toren uitgeklommen. Maar, wie niet waagt die niet wint en ridder peerbooms had ook helemaal geen zin om al naar huis te rijden dus besloot hij gewoon de weg te vervolgen.

Ook het paard van ridder peerbooms had een paar heerlijke dagen gehad. Hij had wat hooi gekauwd, zonder geklets aan zijn hoofd. Hij had wat rondgelopen, zonder geklets aan zijn hoofd. Hij had wat geslapen en als hij zin had had hij een praatje aangeknoopt met zijn mede paardjes. Maar nu was ook het paard wel weer toe aan wat actie. Dus met frisse zin ging hij in volle galop op weg naar ridder peerbooms zijn prinses.

Diezelfde avond kwamen ze op een mooi aangelegd pad. Eentje die aan het eind een kasteel had staan. Op het moment dat ridder peerbooms wat dichterbij kwam zag hij een leuk prinsesje in de toren zitten. Hij had natuurlijk goed geluisterd naar de verhalen van zijn mede reizigers in de herberg dus hij besloot het eens anders aan te pakken dan al zijn voorgangers.

In plaats van gelijk naar de prinses te gaan en zich voor te stellen besloot hij dat het beter was om de prinses zich te laten voorstellen. Dus hij reed naar het kasteel, tikte tegen zijn helm en reed verder. Een spannende halve minuut later hoorde hij: "Heee!"
Stiekem glimlachend draaide hij zijn paard en keerde om.

Ridder peerbooms bij de herberg

Inmiddels is ridder peerbooms al een paar dagen onderweg. De eerste dagen was het nog wel leuk zo'n avontuur maar naarmate de dagen vorderen begint ridder peerbooms zich af te vragen waar hij eigenlijk aan begonnen is. De hele dag hobbelend op zijn paard, alleen stoppen voor wat te eten en met wie zit hij dan? Juist, dan zit hij nog steeds alleen met zijn paard te eten........
Ridder peerbooms begint zich af te vragen of die prinses eigenlijk wel bestaat en als ze bestaat of ze dan wel op zijn verschijning aan het wachten is. Misschien droomt de prinses wel van een prins. Of een veel grotere ridder. Ridder peerbooms is dan wel goed in zijn ridderwerk maar zoals altijd in het leven zijn altijd nog betere en dapperdere ridders te vinden.
Juist als ridder peerbooms het allemaal niet meer zo ziet zitten ziet hij in de verte een gebouw opdoemen. Het eerste teken van leven in dagen! Ridder peerbooms geeft zijn paard nog maar eens de sporen, zijn arme paard heeft het namenlijk ook wel gehad en is steeds iets langzamer gaan lopen. En nog wat langzamer en nog wat langzamer. Een uurtje geleden zag ridder peerbooms zelfs nog een slak kruipen die sneller ging dat zijn trouwe metgezel.
Ook het paard begint nu gezelschap te ruiken en geeft eens even gas. Jawel! Het is een herberg! Ooh, wat een heerlijk vooruitzicht. Ridder peerbooms kan aan tafel zitten en uren praten tegen de gasten in de herberg (en natuurlijk een beetje opscheppen over wat hij tijdens zijn barre tocht al is tegengekomen)(wij weten dat dat nog niet zoveel is maar met een biertje bij zijn eten worden de verhalen langzaam aan groter en groter) en zijn dappere paardje heeft ook vriendjes en een stal om heerlijk te rusten zonder dat geklets van zijn ridder de hele dag.......
Nog geen paar minuten later staan ridder peerbooms en zijn paard dan ook stil voor de deur van de herberg.

Ridder peerbooms gaat op weg

In een groot koninkrijk ver, ver weg van ons leefde eens een ridder. Ridder peerbooms was zijn naam. Ridder peerbooms was een heel dappere ridder die al vele veldslagen en andere ridder-bezigheden had gedaan maar..... Ridder peersbooms was nu zo'n 25 jaar en ridder peerbooms werd een beetje eenzaam.
's Avonds als hij terug kwam van zijn dappere ridderwerk dan was zijn ridderhuisje leeg. Dan zat hij samen met zijn paard een beetje avondeten te eten. Maar ja, zijn paard was wel een heel braaf paard maar toch was het gesprek een beetje eenzijdig te noemen.
Gisteravond was het weer zover. Ridder peerbooms had zijn avondmaal gekookt, zat aan de tafel, zijn paard naast hem en opeens was hij het zat! Ridder peerbooms besloot dat het de hoogste tijd was om op zoek te gaan naar een leuke vrouw. En niet zomaar een vrouw, ridder peerbooms wilde een prinses! Hij at zijn avondeten op en besloot heel vroeg in bed te duiken om 's morgens, zodra de zon op was op zoek te gaan naar een leuk prinsesje voor hem.
De volgende morgen, nog voor de zon echt aan de hemel stond, zat ridder peerbooms op zijn paard. Hij had niet echt een plan maar besloot gewoon maar naar het zuiden te rijden. Het woord ging immers dat in het zuiden nog voldoende leuke prinsessen waren die een man zoals ridder peerbooms zochten.
Het landschap was eerst nog wel bekend maar al snel kwam hij op onbekend terrein. De wegen waren vol hobbels en bochten maar ridder peerbooms en zijn paard waren nergens bang voor en gingen dapper door.....